DICK BERCKENKAMP












16.10.19

Veni, Vidi,Venice #3


wat het zich vraagt
wat aan ene zijde
zich opent
maar toch ook aan andere zijde
en dat onderwijl
het andere het ene


in dit denken hier
en in dit denken daar


er daar de hand opleggen
er daar de ogen voor openen
er daar de ruimtes voor vinden


wat het betekenen wil
waar het zich bevindt


en waarom
en hoezo dan

er dwarrelt een blad
voor de zon
een oogwenk


meer niet










16.10.19

Veni, Vidi,Venice #2


dat de tijd
zich schrijven laat
dat de tijd
zich wegschrijft
bij het een voor een
in het in wit
in het wegschrijvend wit


dat de tijd
verkeert en zich
wendt en zich keert


dat de tijd wegebt
in de vloedgolf
van gesprekken en gebaren

dat de tijd
zich neemt

dat de tijd
zich verliest


dat de tijd zich
tekent in het zwartgrijs
van een hand
die zich wegschrijft
in de kruimels
op een marmeren vloer


dat de tijd
zich etst
in de dunste groeven
van een denken


dag een na dag twee
na dag drie
maar dan vooraf
ongekend

dat de tijd dus

Mariateresa Sartori - Fondazione Querini Stampalia Venetië - Telling Time




15.10.19

Veni, Vidi, Venice


nu het zich
nu het zich laat
nu het zich zichtbaar laat
nu het nu
en zoveel later

nu het licht
nu het licht in zoveel
weerlicht
zich weer licht en later licht

nu de adem van de stad
nu de adem van het water
nu de leeuwen getemd
nu het verleden gestremd
nu de zangers zingen
nu de stroom gedempt
nu de klank
weerklinkt en zingt

nu de dag vliegt
en weer verdwijnt
en verschijnt
nu om het even
nu in die tel
nu in die streek
nu in die opmaat
nu in die pas
nu in die het zachtbare liggen
nu de klok ergens

nu in het nu
van het fijnzand van tijd
nu in de hoogzang
van verwachting en
twijfel en weifel
nu in het gesprek van
een avond
in het aanraken van tijd
in het aanreiken
van iets wat komt
of nog later
nog later licht
en dat is,
en misschien, ook
en dat dan
wellicht, dat altijd
lichte licht als het


                                           later













12.10.19

Er is een verdwijnen


er is een verdwijnen
er is een gaan
er is een komen
er is een op reis
er is een morgen
een maan die vol is
vol is van grijze kraters, grijze holen
er is een maan die vol is
van grijze zoetgeelgrijze zachte maan
er is een maandag die spiegelt
zachter dan de duik van
de zonwaanzinnige Icarus
er is ergens een
plaats die danst
van de mensen
zo jong nog
zo waanzinnig maanzinnigzonnig
zacht – die zoetetheezacht
ochtenddronkenbier
als de dans komt
als de viool komt
als de bellen rinkelen
als de base drumt
als het charcoal echoot
als een kast drumt
als een foto weerademt
als een zoetezachtethee
als het zich nog niet verdwijnt
als

                                              
het.
12.10.19

There is a disappearance


there is a disappearance
there is a going
there is a coming
there is a traveling
there is a tomorrow
a full moon
full of gray craters, gray caves
there is a full moon
of gray, sweet yellow gray soft moon
there is a moonday that mirrors
softer than the dive of
the sun-crazy Icarus
there is somewhere a
place that dances
of the people
so young, still
so madly moon crazy sunny
soft - that sweet tea soft
morning drunk beer
when the dance comes
when the violin comes
when the bells ring
when the base drums
when the charcoal echoes
when a cupboard drums
when a photo breathes back
when a sweet soft tea
when it itself doesn't disappear yet
when


it.










03.09.19

Boris and the noise (with a little help of Rich)


It buzzes that it blacks.
It lights that it rustles.
It anticipates that it seeks.
It talks that it words.
It is that it talks.
It expects that it thinks.
It dances that it stands.
It builds that it paints.
It moves that it temporizes.
It overwhelms that it hides.
It layers that it lies below.
It grumbles that it barks.
It dreams that it juggles.
It breathes that it audios.
It matters that it matters.



Boris Tellegen & Rich Medina in Het Hem Chapter 1NE










03.09.19

Boris and the noise (with a little help of Rich)


Het zoemt dat het zwart.
Het licht dat het ruist.
Het zwangert dat het zoekt.
Het praat dat het woordt.
Het is dat het praat.
Het verwacht dat het denkt.
Het danst dat het staat.
Het bouwt dat het schildert.
Het beweegt dat het tempoot.
Het overweldigt dat het schuilgaat.
Het laagt dat het onderligt.
Het bromt dat het bast.
Het droomt dat het tovert.
Het ademt dat het audioot.
Het dingt dat het dingt.





25.08.19

Welsprekend


Samengeperst staal. Geplette autowrakken. Glimmende lak, gebutst, gekraakt, gecrasht. Maar met een opvallende zachte hand bijeengebracht. Opnieuw gedacht, opnieuw gedroomd. Zingend van lyriek. De titels, woordsamenraapsels bijeengebracht, die woorden als brokstukken, ook die weer.

Ze staan nog, die beelden van de Amerikaanse beeldhouwer, dichter, filmer, kunstenaar John Chamberlain. Door de kunstgeschiedschrijvers van een categorie voorizen: neo-expressionisme. Mooi is dat. Verongelukt staal dat uitdrukking geeft aan het levensplezier van een lyricus.

En zo spreken zij, praten zij, babbelen zij. Mevrouw zus en zo, en meneer die en die en o ja, die van dit en dat. Luidkeels mompelend.
            

25.08.19

Eloquent


Compressed steel. Crushed car wrecks. Shiny paint, bruised, broken, crashed. Yet brought together with a strikingly soft hand. Thought again, dreamed again. Singing of lyric. The titles, hotchpotch words brought together, those words as wreckages, those as well.

They still stand, those images of the American sculptor, poet, filmmaker, artist John Chamberlain. Categorised by the art historians: neo-expressionism. That's nice. Perished steel that expresses the joy of life of a lyricist.

And so they speak, they talk, they chat. Mrs. this and that, and Mr. that and that and oh yes, that of this and that. Mumbling loudly.




29.07.19

Friends


Ergens op een oude zolder, ergens in een lichtoverschoten studio. De buren van beneden hebben tot laat in de avond. De oude dichter kraakte op de internet-tv. Dat ik dacht, dat ik die ogen. Dacht ik, dat ik die ogen zo, dacht ik. Kraakte de oude dichter in de jeugd van zijn dag. Het was de ochtend dat het leven nog zou gaan beginnen. De song was nog niet geschreven schreef een latere Nobelprijswinnaar. Het schilderij krijgt zijn eigen huid. Het regent verhalen in de kantlijn van zijn handschrift. Het wit overwoekert. Aan de andere kant van een andere wereld. Het Nieuwe Europa, het oude Amerika. Ik schrijf de naam op van de mij ongekende schilder. Richard Aldrich. Ik onderteken mijn Tickering, tackering backside. Ergens hebben wij elkaar ontmoet. Zonder het te weten.





Richard Aldrich, Bortolami Gallery


29.07.19

Friends


Somewhere in an old attic, somewhere in a light-flooded studio. The downstairs neighbours have until late in the evening. The old poet creaks on the internet TV. That I thought, that I those eyes. I though, that I those eyes like that, I thought. The old poet creaked in the youth of his day. It was the morning that life was still about to begin. The song had not yet been written, a later Nobel Prize winner wrote. The painting gets its own skin. It's raining stories in the margin of his handwriting. The white is overgrowing. On the other side of a different world. The New Europe, the old Amerika. I write down the name of the painter unknown to me. Richard Aldrich. I sign my Tickering, tackering backside. We met somewhere. Without knowing.










Dick Berckenkamp, Tickering, Tackering, 2012








Cats fighting
06.07.19

Draagbare tijd, inklapbare leegte


Brief aan J,

Een geschreven leegte. Alleen wat geschreven is kan gelezen worden. Alleen als de dichter de leegte schrijft kan de leegte gelezen worden. Zijn daarom de woorden in de landkaarten van het geheugen geschreven? Onbereisde plekken in de stiltes van de stad? De pleinen? De parken? De oevers van de rivier? Kon alleen in de leegte de toekomst van de herinneringen worden meegesleept? In verplaatsbare attachékoffers. Dichtgeklapt en van gemakkelijke handvatten voorzien. Als snapshots in de momentane dagboeken van tijd.



28.06.19

Brief aan J


Brief aan J,

Ooggetuigen. Wat heb je gezien J? Wat waren de vragen die ze stelden? En hoe luid was dat allemaal? Waren er ook andere gezichten? Anders die van woede en wanhoop? Wat was dat, dat geschetter? Hoorde je dat ook? Dat schervende geluid? Dat schreeuwende metaal? Dat verwoestende licht van die onmetelijke vuurbal? Alle lucht uit je longen. En daarna de absolute leegte van de leegte. Heb je dat ook gezien? En waar dan? En wanneer? Kon je je het nog herinneren dwars door de zware rook in de Parijse cafés, het bier dat uit de glazen stroomde? Zo jong ook, J, waren jij en de anderen nog zo Ed van de Elskenjong? En toen jij terugkeerde in de kleuren van de verf, J, het zwart van de inkt en de kool, wat hebben wij toen gezien? Zo veel later, en niet van daar.

















Jacqueline de Jong schildert de kwestie van tijd



Jacqueline de Jong schildert monsters
25.06.19

Action Painting


Beste J,

Dat van die monsters. Monsterachtige monsters. Die fabuleuze gedrochten die bij nacht en bij ontij. Die bij het likken van de vlammen van het wegspringend vuur. Die over en velden en wegen. Maar meer toch in wouden en bossen – noem je dat zo – wouden, en o ja, bestaat er een Drachter Woud?, of is dat woud, laten we dat even zo noemen, die bomen, die bomen, die bomen, die ondoordringbare bomen, die dus, dat woud zogezegd, maar misschien nog ongezegd en onbenoemd, dat in die wouden en bossen de monsters toch? En of het koud was bij nacht en bij ontij? Of juist verzengend warm? Maar op die foto zien we dat allemaal niet. Op die foto is het kraakhelder en heerlijk. De monsters zijn blij en vrolijk, likkebaardend lekker van verf. Eerst ergens in de fabels van Asger misschien, en later misschien elders vierhoog achter met de Prinsengracht down under, en nog weer later in dat smetteloze wit van De Nederlandse Bank in Drachten. Dat van die monsters dus, nu in het luisterrijke Stedelijk. Grijzend, grommend, slaapnachtonrustig als wij allemaal weer huiswaarts zijn. En alleen een late nachtwaker polshoogte neemt. Of ze allemaal wel slapen jouw monsters, zoetjesaan slapen voor deze nacht.


23.06.19

adayaday


Beste J,

Tommy and
Tommy and the pinball
Tommy and the pinball wizard
Avond aan avond
Dizzy time dizzy dizzy time
De beugelfles klok
Ontklokkend beugel
Ontbeugelend
Ding dang dong flipperend
Tsssenggg
Tommy dizzy tommy dizzy
De schettertrompet
En wij
Daar ergens daartussen
Pingpong tsssschhhh
In het licht van het vuur
Wisten wij veel van J
Of hoe ze misschien of
Ook wel niet
We moesten Remco nog
Ontdekken
Nu nog hooguit de opalen dag
Of iets met mieren
Van Hans L
En een bootje overzee
Tommy tommy dang ding dong







Jacqueline de Jong & The Pinball Wizard in het Stedelijk Museum Amsterdam


23.06.19

Ontmoeting met J


Beste J,

Ik wacht.
Ik moet wachten tot ze komt.
Op haar fiets. Van die kant uit, denk ik.
De zon spat uit elkaar.
Zo vroeg al.
De wereld komt langs.
Ik zie de mensen komen, en doen.
Ik zie dan nog niet die overvette dikke Amerikaan.
Die onwaarschijnlijke hoeveelheden schranst. Ik maak een phonecall.  Vertel luider dan luid - van mijn ijsthee en praat luider dan luid over mijn schok
-     die overvette Amerikaan binnen mijn gezichtsveld.
Van mijn ijsthee naar zijn dubbel overdikke burger. Een berg eten, een vulkaan die van buitenuit gevoerd moet worden.
Hij bestelt nog een nieuwe portie.
De grootste, vetste, dikste burger ever.
Gewoon in het Nederlands.
Maar die Amerikaan die geen Amerikaan is heeft mijn veel te luide gesprek met mijn vrouw niet gehoord, nooit opgemerkt.
Ik kan ongestraft deze eetfabriek bespieden.
Ik wacht.
Ik moet wachten.
Ik weet nog niet.
Een klap in het gezicht.
Een stomp in de maag.
Ka-bang.
Maar dat is later pas.








Jacqueline de Jong & The Situationist Times: Same Player Shoots Again



11.05.19
Stilte bij de Ketelfactory






Karel Appel. De kracht van kleur.






20.04.19
Springlevend


De schilder van de kleur. De schilder van het leven. De schilder van het ongekende ongetemde. De schilder van alle vrijheid. Poppetjes op de weg, vogels in het rond, wolken van erupties. Werk dat al zo lang elke dag opnieuw begint. De lente schreeuwt, de dag inzingt, de werelwijde kobalt, chromaatgelen, sapgroenegroenen, hunkerenderoden en koninklijke blauwen. Die dus, de kleuren van Karel.


10.04.19
Inéén

Vijf weken dans, vijf weken theater, wijf weken muziek, vijf weken art. Gisteren. Op de slotavond van het Schritt_macher Festival 2019 aan het schilderen. Het publiek rondom, geroezemoes, stemmen, glasgerinkel, de verstilde muziek van Borstlap, de indrukken, de vele indrukken van dansers en danseressen, vermoeide lichamen, geduldige fysiotherapeuten, een alleraardigste buschauffeur, - hier voor onderweg, jullie moeten nog zo ver -, het licht niet zo, maar zo, de Dumbarton Oaks, The Switch, de Dadaliaans, alsof ze daar al altijd al aanwezig zijn geweest. Werk vanuit het atelier, Phrases hier in het theater gemaakt, en tenslotte de monumentale Dadaliaans. Vier bij twee meter, geschilderd als een waterverftekening temidden van het publiek, de muziek, de spotlights, het geroezemoes, stemmen, glasgerinkel. Ik heb er voorlopig nog maar even geen titel bij. Of….toch…jawel… Just Dance!



Dick Berckenkamp, Mooi, Mooi, Very Good!, 2019

15.03.19

‘Hij is nog warm’…


Wat een geweldige energie. Hoe druilerig grijs en hoe Hollands regenachtig Heerlen deze dagen is, binnen bruist het van jewelste. Geen wonder ook als Dada Masilo met haar prachtige groep dansers in nieuwe klanken en kleuren een eigentijdse Giselle op de planken zet. ‘s middags heb ik tijdens de doorloop al het kleine wonder van haar choreografie en dans mogen meebeleven. Mijn hand met houtskool danste op het tekenpapier met de dansers mee. De nieuwe kersverse Phrases hangen nu al in de Vebego-foyer in het Parkstad Limburg Theaters Heerlen. Maar terug in mijn Schiedamse atelier gebruik ik de energie om een nieuw schilderij aan de serie Dadaliaans toe voegen. Iemand zegt tegen mij: Mooi, mooi. Very Good! Daar maak ik meteen de titel van het schilderij van. En wie het schilderij wil ‘beleven’ zoekt op Spotify naar de muziek van Philip Miller, die speciaal voor Dada’s Masilo krachtige veroverende elektronische muziek componeerde.




15.03.19

All hands on Ed


De zee kletst en klatst.
Zo gaat dat.
We nemen afscheid.
Op de kade.
Een laatste kus.
Hij vertrekt.
En zij.
En zij?
Blijft.
En wacht.
Toch?

Dat is het drama.
Dat is het theater.

En Ed Wubbe
Maakt daar een vrolijke draaiboel van.
Een zoete zoute zilte kermis.
En we kletsen mee.
Met de vrolijke wereldband.
Muzikale grappenmakers, wel zo leuk.

Kletsen en klatsen.
Aaaihooi, ahoyyyyy.




Nikolaj Dielemans, Poem, 2019
24.02.19

Work ohne Wörter


Het eerste Poem is gestolen zegt hij. Een ingeslagen autoruit, een leeggehaalde auto. Hij maakte een tweede Poem, en een derde. Dit is Poem X. Komen er nog meer Poemen vraag ik. Hij zegt: Het zou kunnen. Iedere keer wordt zijn werk een stukje gelaagder. Alsof er steeds meer terugkeert uit een steeds langer leven. En dat dan ergens een plaats moet krijgen. Hij wijst op het verval in zijn schilderijen. De zichtbare verschuivingen van tijd. Alsof er altijd iets weer afbreekt, afscheurt, uiteenvalt. Maar, zegt Nikolaj Dielemans, niets is tenslotte ooit niets. Ieder tabula rasa kent weer een eigen ondergrond. Er is altijd een weer beginnen. Huid over huid, laag over laag. Het verval maakt de nieuwe groei weer mogelijk. Zo schildert Dielemans zich een weg door de tijd. En kan er na Poem X zomaar een Poem XI komen, of nog meer. Met als je goed kijkt en speurt hier en daar een merkteken, een letter misschien, maar geen woorden. Die zijn weggewaaid in de tijd.

Dielemans in Koetshuis Museum De Casteelse Poort, Wageningen.
.






14.02.19
We zitten in de leegte


Het theater is leeg. – deze avond van een repetitie zonder publiek - Dat wil zeggen. Het podium is nog niet gevuld, dat wil zeggen. De concertvleugel wacht. In al haar zwarte aanwezigheid. Het licht is nog diffuus, buiten is het misschien herfst, of zomer, of lente, wie zal het zeggen. Hier heerst de onbestemdheid van de nevel. Gedachten verwaaien. Ineens zit hij daar. En hij speelt. Hij speelt ogenschijnlijk moeiteloos. Zijn blik toetst en torst. Wat doet deze danser? En wat doet die danser? En hoe doen zij het samen? Hij beweegt niet of nauwelijks, alhoewel. Michiel Borstlap stuurt en volgt, de dansers sturen en volgen. En wij zijn daarbij. De stille kijkers in een verder lege theaterzaal. Mijn hand volgt de bewegingen van de dansers, mijn hand volgt de vloedlijn van Michiels spel, mijn hand zoekt een heenkomen in het licht dat zich aan de donkerte van het theater ontworstelt. We zijn hier samen. De dansers zijn subliem in dit moment. Het duet van spel – muziekspel en dansspel. We zijn erbij, we zijn er onderdeel van. In de leegte die creatie heet. Zo is er niets, en dan opeens, in dat ene moment, dat wel zo’n veertig, vijftig minuten duurt, is er alles en volkomen. Woorden rijgen zich tot zinnen aaneen. Zij zegt: Zo zijn frases. Verbinden fragmenten aan elkaar tot een samenhangend ding, een zin, een volzin wellicht, een verhaal, iets wat aan elkaar doorgegeven wil woorden.

We zitten in de leegte en we zij er vol mee. In het zwart van het theater, het wit van de dansers. In iets wat er tijdelijk mag zijn, maar ook eigenlijk altijd is.





10.02.19

Barbara at evening


She combes her hair.
She laughes.
She is looking outside the window.
A car starts his engine.
Is she waiting?
Is she really waiting?
What does she thinks?
What is the melody of her thoughts?
She combes her hair.
Slightly, slowly.
There’s some music on the radio.
She reads at her mobile.
What can she say?
Barbara is here tonight, she thinks.
Barbara at evening.
Mason Salterrelli, Galleri Jacob Bjørn, Art Rotterdam 2019




Idé André, Gerhard Hofland Amsterdam, Art Rotterdam 2019
09.02.19

In alle staten


Hoeveel werkelijkheid wil je zien? En wat is dat dan die werkelijkheid? En hoe verschilt die ene werkelijkheid met die andere werkelijkheid? Waar begint het? En wanneer? Het zijn. De niet aflatende rechte lijnen in het werk van Idé André zoeken een eigen weg. Keer op keer. In ieder werk begint het zoeken opnieuw, of zo je wilt, is het zoeken een vervolg van een niet aflatend tasten, toetsen. Een werkelijkheid die zich schrijft in de tijd.

Onophoudelijk.


09.02.19
We kijken


Draadjes zijn het. Nee, draadjes, lijken het. Iets wat onzegbaar licht en vergankelijk schijnt. Kleur van het onwaarschijnlijkste gehalte. Eerder een spoor van toevallig daar achtergelaten dan welbewust vooruitgedacht. Maar de schilder moet het hebben geweten. Hoe dan ook. Gekeken naar hoe die ene kleur net dat ene doet, en een andere kleur weer dat andere. De schilderijen van Ronald Zuurmond hebben geen woorden nodig. Ze zijn.

De booth van BorzoGallery Amsterdam biedt de schilderijen nog enige bescherming tegen zoveel kijkers, passanten, dagjesmensen. Maar straks hangen de werken in een eigen stilte, in een eigen ruimte. Dan zijn de draadjes weer op hun plek. In het licht van de ochtend, de schaduw van een middag, de roes van een milde avond.

Ronald Zuurmond, BorzoGallery Amsterdam, Art Rotterdam 2019




15.01.19

We ontmoeten


Een dag in het Van Abbe. Iemand vraagt mij om er bij te komen zitten. We geven elkaar een hand. Mohammed heet hij. Vertelt het komende uur voluit over de Berbers, over taal, over het Arabisch, over de woorden die op de kussens zijn geborduurd. Hij vraagt ons een kussen te kiezen. Ik spreek, lees geen Arabisch. René ook niet. En Linde evenmin. We schudden handen, wisselen namen uit. We kiezen een kussen op kleur. Op het gekozen kussen staat het woord ‘bezoeken’. Dat is wat we doen. We bezoeken op een zondagmiddag het Van Abbemuseum en kijken naar het werk van Glukya. En nu, op dit moment, zijn we er zelf onderdeel van. Mohammed beveiligt, René schrijft over muziek, Linde schrijft over geluk en ik schrijf over beeldende kunst. Deze middag ontmoeten we elkaar omdat het toeval dat zo wilt. We proberen te luisteren, we proberen te vertellen. We denken ook een beetje na over de plekken waar luisteren, vertellen, ontmoeten niet zo vanzelfsprekend is. Zwarte thee, dadels, andere lekkernijen. We zijn vergeten dat andere museumbezoekers nu naar ons kijken. De tijd verdwijnt. En als we weggaan schudden we handen en beloven elkaar nog eens te ontmoeten. In een eigentijdse blog, een handgeschreven brief of ergens op een plek. Met zwarte thee misschien en dadels en heerlijkheden.





07.09.18
TEKENING JEANNE ROMBOUTS OP OPEN EXPO SCHIEDAM


Wat zich afspeelt. Van het ene naar het andere. En ondertussen. Is dat een plek om te blijven? Om het even in welk uur. In de holst van of bij het krieken. De handen nog niet geschud, de hals nog niet gespoeld met het koude water uit de beek, de bril nog niet afgezet. Eerst nog willen kijken over hoe en wat. Het geluid dat aankomt en ook weer weggaat. De man met de trom die het ritme dirigeert, de voeten die wegspringen tegen de lichte glooiing. Het eten wordt toebereid maar dat is vele ovens verder. De weg is nog niet begaan, de stappen zijn nog niet gezet. In de aarzelingen van inkt wuift de zwaartekracht gracieus witgrijze tonen. De vraag blijft. De vraagt blijft onbeantwoord. Is dat een plek om te blijven? Tussen heengaan en komen.



06.09.18
DANSER EN FOTOGRAAF BRYNDIS BRYNJOLFSDOTTIR
OP OPEN EXPO SCHIEDAM


Je maakt een beweging in de tijd. Met iedere stap leg je de ruimte open. En alles wat je zegt bewaar je in je eigen lijf. Een huis waarin je jaren woont. Een plek waarin alles samenkomt tussen een verleden en een heden. Het uur tikt, de maan ritselt, de wind krimpt. Langs het water wandelt een weg. Volop passanten, voetgangers, paardrijders, motorcoureurs. Er is geen bestemming, en als er wel een bestemming is buigt de weg, keert het water, dondert het van wolken. Je maakt een beweging in de tijd. Je kijkt en je kijkt. Totdat je het kijken stilzet. En het kijken bekeken wordt. Dat wat een sprong was, is een herinnering. Dat wat een beweging was, is een terugblik. Ergens klinkt de muziek. Vaag, vager, het applaus, de handen op elkaar, de verwachting, de verrukking. Tijd die je niet kunt terughalen, maar wel kunt kijken. Bij een foto van Bryndis Brynjolfsdottir.




23.08.18
IS THERE A LINE? SCULLY AT DE PONT #1

IS THERE A LINE, MR.SCULLY?

Wat tekent de kunstenaar?
Is het het verschil tussen zien en niet meer zien?
Is dat het?
Die onzichtbare lijn, het verschil tussen beneden en boven?
Is dat wat wij weten?
Of is dat wat wij zien?
We geven daar namen aan. Einder, horizon, verte.
Maar we kunnen wat wij weten te zien, niet begrenzen.
Is dat wat Scully doet?
Het onvatbare vatten?
Bij benadering althans.
Een tussengebied, een tussenpositie.
Iets tussen lijn en vlak?
Of meer nog iets tussen beneden en boven?
Of nog iets meer iets tussen vast en niet-vast?
Dat dus, of toch niet.









10.07.18
DANCING #3 and Willem de Kooning


Dick
Berckenkamp,
Dancing #3
Een van de Dancings. Een serie collage-tekeningen die ontstaan als ik aan het werk ben aan mijn Spacings in het atelier.De tekeningen zijn autonome werken. Ze maken slechts tijdelijk deel uit van een Spacing. Dansers die hun choreografie uitvoeren.En daarna weer het toneel verlaten. Reizigers, passanten, onderweg.
Dan vind ik op het net deze tekening.

Willem
de Kooning,
Woman, 1958
Een prachtige tekening. De Kooning heeft de tekening samengesteld uit twee delen. Kon hij niet kiezen? Was het ene deel beter dan het andere? Of was dit gewoon wat zijn tekenende oog zag? Toen, op dat moment en later weer? Een tekening als een Dancing. De danser die danst in de tijd. Ongrijpbaar in de tijd. Frame voor frame gevangen in het moment.

04.07.18
omdat, omdat



omdat de stem in de ruimte
omdat het lied een vogel
een vlucht draaikolk stadzwaluwen
boven het avondrood
omdat de boer kijkt in het water
morgen regen over water
wind over land
omdat de stem klaagzingt
en zaniktbagger kleigraaft bronsgegoten
omdat de ene handreiking
omdat de beweging beweging
omdat, omdat
Dick Berckenkamp,
Spacing #19




BERND KOBERLIN AT KEWENIG GALERIE BERLIN


24.06.18
MEMORIES



EEN ZICH HERINNEREN

kan water een zich herinneren
kan een steen in het water zich
kan het water zich een steen

rakelings

scheerlings

kan een spiegel zich een watereen water kan het de wolkenkan de regen zich de neerslaghet ochtenduur het blauwde zwalkende nacht

spoorslags

als een geheugen van weten

de afketsende

de rakende, het nakende

het onafwendbare vergeten













27.05.18
Stagioni, inferno, epilogo


inferno: epilogo

het alsmaar aarzelende
het alsmaar weerzinwekkende

de afgrond

limonadethee

wie vraagt Proust nog
om een koekje?
Madeleine? Marlène?

Mayke?

o, nee
einde, inferno

terugspiegeling
roerloos ondergedompeld

aangestreken
trilling, trilling, Herz

totdat de berg valt
en Dante neerwaarts kijkt

voetstaps
armgebaar

bruggelings
13.05.18

MYTHOS #14


MYTHOS #14

het huis opent zich de dagen
de dekens liggen samen-
gevouwen
totdat de wind het grijs
openslaat en de stugge vezels
schuren

een gesprek wordt begonnen
zonder meer of min

oude moeders dode vaders
een kind met een speeltuig
water dat weglekt over een kei

het vlees aangesneden
het vet aan het heft

de krant van de dag
is niet te koop
de slagregens van data
tik tik tik, tik tik tik,
tak-tak, rabammm









03.05.18

MYTHOS #13


MYTHOS #13

De onwaarschijnlijke plaats
- we slaan onze tent
- we maken ons kamp
- dit is ons homeland.

We gooien een mes in het zand
kerven terrein
hier schiet worteltak
de doorn de bes.

Waterplaats
drogreden schijnvertoning.

De kunstenaar FB
smijt verf tegen het doek
illusie
zijn oog tast af
zijn vingers maken een lijn
de demiurg.

De onwaarschijnlijke plaats
- we trekken voorbij, openen de koffer, was het een doos?,
was het een kruik?, was het een vaas?
- ’s middags rapen we de brokstukken, de scherven jaren, eeuwen later       
tellen we de fragmenten.

We gooien fotootjes in zee, selfies, flesberichten.

De kunstenaar JS smijt een in verf
gedrenkte lap tegen het canvas.
Onder de sterren
in de regens van herfst.

We gaan aan land
water om onze voeten.



















30.04.18
MYTHOS #10


MYTHOS #10

Steen vergeet zich
stap voor stap.
Het hoogteprofiel stijgt en daalt
kou eet aan de randen
in het dorp beneden
wacht warmte en welkom.

Achterlaten
thuiskomen
een scheur in het wegdek.

Spieren aanspannen
een waterfles leeggieten
het brood fijn-
kauwend.

Gedachteloos
zonder denken maar toch
vergetelheid vergeten

Mnemosyne letter
voor letter
bedacht ze
woord voor woord
tot betekenis aaneengeregen.

Kralenketting
steen voor steen.

Voetstaps.












INSTALLATION VIEW SPACING #11

27.04.18
Mythos #9


Mythos #9

Je reist waarom. Waartoe. Overal
getallen breuken procenten
delers noemers

Uitgevouwen kaarten. Niet dichtgevouwen
kaarten. Vergeten kaarten.
Ondersteboven routemaps

Licht van sterren Gaia 3D verziend
wat weet je niet de aftrap geven
tegen het licht gasontploffing

De goden verstoord uit hun hum
maar Zuid-Korea en Noord-Korea
sluiten vrede vandaag

Een Chinees schiet 14 kinderen dood
het liedje Ohio op de Böse
Bernsteinfeest I Love to be in America











11.04.18

THE ART OF LOOKING BALLET, SPACING #9


SPACING #9

In vogelvlucht
over land over rotsvast water
van het begin afaan

Een donkerzwart bewegen

Om ergens vaste voet
maar hoe dan en hoe
En hoe verder
achterlaten
Maar voor wat









09.04.18

THE ART OF LOOKING BALLET, SPACING #8


SPACING #8

De krant is ouder dan vandaag
Het nieuws is al geschreven
in vroeger eeuwen
The tempest replica noemde
de maker het

Kijk er de videobeelden
maar op na

Nu ligt de digitale krant
met de huilende voorpagina
naast de tekening in het atelier

Persbureau AP staat in voor
de authenticiteit van de foto
staat er bij

Het toneelstuk, de choreografie, de werkelijkheid









SPACING #8 WORK IN PROGRESS INSPIRED BY CRYSTAL PITE'S THE TEMPEST REPLICA

06.04.18

THE ART OF LOOKING BALLET, SPACING #6


SPACING, #6

De schok van het meisje.
Ze loopt weg met een stapel kleden.
Nee, ze loopt weg
Met een stapel jassen.

Het gewicht doet haar enkels zwikken.
Ze zakt bijna ineen.

Maar er zijn helpende handen.
Verdwijnt uit het zicht.

Is dit wat het is?






SPACING #6 INSPIRED BY CRYSTAL PITE'S FLIGHT PATTERN

























Mark